Sağlık

Çocuklar ve Ödül

Ödül: Bir davranışın yapılması için verilen; haz keyif verici bir maddi olanak( armağan,çikolata, hamburger, oyuncak gibi) yahut bir çocuğa tanılan bir haktır (sinemaya götürmek, tablet oynamasına müsaade vermek gibi).

Çocuğun istenen, beklenen davranışı yapması için ekseriyetle evvelce kelam verilir. Çocuk davranışı yapar ve mükafatını hak eder. Lakin ödül vakitle çocukta bağımlılık yaratır. Çocuk yalnızca mükafatı almak için istenilen davranışta bulunur, nitekim o davranışı yapması gerektiğine inandığı için değil:

-Bugün dersimi çalışırsam, bana istediğim oyuncağı alacaksın değil mi?

Daima ödül almaya alışık çocuk maddiyatçı olur, her yaptığı davranışa bir karşılık bekler:

-Bugün Aslı ile hengame etmezsem bana ne alacaksın?

Vakitle ödül cazipliğini ve tesirini kaybettiğinden, anne-baba bunu değiştirmek, daha tesirli bir ödül bulmak zorundadırlar:

-Eskiden dersini yapınca bir gofret alırdım. Artık artık gofret işe yaramıyor. 

*Çocuk eğitinde takdir ve teşvik, mükafattan daha kıymetlidir. Çünkü vakitle mükafatın tesiri kaybolur, lakin çocuk annesinin takdirini duymak için o davranışı tekrarlar. Dolasıyla ödül başlangıçta ve ölçülü olarak kullanılmalı, davranışın devamında artık yerini takdir, olumlu hisler ve teşviğe bırakmalıdır. 

Takdir ve Övgüde Dikkat Edilecek Noktalar; 

Çocuğun kabul edilir davranışlarını beğendiğimizi göstermek için övgü, takdir kelamları kullandığımız vakit dikkat etmemiz gereken çok değerli bir nokta vardır; Övgü ve takdir, çocuğun kişiliğine değil de gayretine, marifetlerine, yani davranışına yahut sonucuna ait olmadır. 

Diyelim ki; Hakan (8yaş) oyun oynadıktan sonra odasını topladı; 

‘’Aferin hakan, sen çok tertipli ve pak bir çocuksun’’ yerine; ‘’Odan çok dağınılmıştı, odanı ne kadar kısa bir müddet içerisinde topladın seni tebrik ediyorum’’ diyebiliriz. 

Örneğin sen çok uslu bir çocuksun üzere nitelik ve sıfatlar, çocuğu ‘’uslu’’ algısıyla çerçevelediğinden, çocuğun hareket özgürlüğünü kısıtlar, ona atfedilen sıfatın yahut niteliğin temelsiz çıkabileceği endişesiyle çocuk ya daima uslu rolünü oynamaya yahut içinden yapmak istediği yaramazlığı saklı yapmaya yönelir, bu da çocukta huzursuzluk ve dert hisleri yaratır. 

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu